| |
 |
jezelf voor de gek houden
Persoonlijk | Verdrietig
|
21 Januari 2010 | 16:00:53
|
Na anderhalve dag huilen en een nacht niet slapen ben ik het zat, ik wil het niet en toch gebeurt het.
Ik weet het ik moet mijn verwachtingen bijstellen, dan leef je reeeler. En dan doe je je minder pijn.
Ik ben alleen en ik blijf alleen en wat er om mij heen gebeurt moet ik alleen verwerken, niks meer en niks minder.
Mijn lijf geeft het zo langzamerhand op, ik kan niet meer, ik ben moe. En dat toegeven is voor mij moeilijk.
Ik ga hulp zoeken. Het zal me best wel wat gaan kosten, maar het moet. Ik leg mijn hoofd er maar bij neer, maar de tranen komen nog steeds. Ik heb me nog nooit zo intens alleen gevoeld. |
|
|
|
|
Ik maak me zorgen
Kinderen | Overpeinzing
|
14 September 2009 | 22:21:46
|
Vandaag moest mijn zoon naar het ziekenhuis. Hij wilde alleen want zijn meisje kon niet mee, ze moest zelf naar het lab voor een bloedonderzoek. Ik vond het een naar idee en ben toen met hem meegegaan.
Er zijn zeven plekken bij hem weggehaald. En ik maak me zorgen, ik vind het eng en naar.
Mijn jongen, als het maar goed gaat, oh ik weet ook wel dat je je zelf gek kunt maken met dat gepieker. En er verandert ook niks door, maar ik kan nergens dat uit knopje vinden.
Op deze momenten voel ik me alleen, ik kan die zorgen niet meer delen, de man van wie ik deze zoon kreeg is buiten mijn bereik en met hem kon ik de laatste jaren van ons leven samen eigenlijk al niks meer delen, maar ik mis gewoon die hand die even de mijne pakt, ogen waarin je dezelfde angst leest, armen om elkaar die je kracht geven en moed.
Mijn kinderen daarin ben ik zo kwetsbaar. Ach ik ben niet de enige moeder die alleen is en die zich zorgen maakt, maar soms is dat best wel moeilijk.
|
|
|
|
Gewoon moe van alles
Persoonlijk | Overpeinzing
|
31 Augustus 2009 | 23:41:07
|
Ik heb al heel erg lang niks meer geschreven, ben gewoon een beetje moe, moe van mezelf, moe van het denken, moe van de stand ophouden, moe van het vechten tegen de bierkaai, moe van het weten ik moet er wat aan doen.
En vooral moe van alle goede raad en adviezen, want ik weet heus wel dat ik de enige ben die het moet aanpakken.
Maar emotioneel ben ik er nog niet aan toe. Niet dat hele traject van onderzoeken, uitleggen, therapien waaraan ik door ervaring wijzer waarschijnlijk uiteindelijk ook niet veel heb.
Ja ik ben in mineur en ook daar kom ik ooit weer uit, maar nu nog even niet. Nu ben ik voor mijzelf bezig toe te geven dat ik gewoon niet meer kan en dat ik daar mee moet leren leven.
En dat maakt me moe. doodmoe |
|
|
|
Wat een feest
Persoonlijk | verjaardagen
|
03 Februari 2009 | 22:33:31
|
Zaterdag was het feest, en wat voor een feest!
Mam vierde haar 91 ste verjaardag, in de eerste plaats vind ik dat al ongelofelijk, een moeder van zo hoge leeftijd te hebben, die alleen maar slecht ter been is, nou ja en eerljk is eelijk haar uithoudings vermogen is ook behoorlijk af genomen, maar haar geest, ongelofelijk.
Ze vierde haar verjaardag in het Huis waar ze nu woont, Zorgpalet, met zorg op maat. En dat hebben ze met mams verjaardag waar gemaakt. Mam had het geregeld dat ze de lounge van 2 tot 5 kon gebruiken voor haar visite, het huis zorgde voor koffie, thee, taart en de hapjes en drankjes. Zo kon mam volop genieten van die mensen die haar liefhebben en graag met haar deze dag wilden delen.
Nadat de visite om vijf uur zo langzamerhand was verdwenen, konden we in die zelfde Lounge aan tafel, in een ogenblik had het personeel een feestelijke tafel gedekt. We genoten van een heerlijk diner. Mam zat aan het hoofd van de tafel en straalde, om haar heen haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen.
Ze verzuchtte regelmatig: "Oh, wat een heerlijk gezicht, wij allemaal samen en dat ik dat nog kan".
Om 19.30 was ze weer in haar apartementje, met haar cadeaux, haar bloemen, en haar kunstwerken van de achterkleinkinderen. Moe, maar oh zo gelukkig.
Wat een feest, en wat ben ik daarvoor dankbaar, want wie heeft op mijn leeftijd nog zo een moeder. ik ben immers bijna 61, waarmee je nog zo feest kunt vieren
|
|
|
|
SMELT
Persoonlijk | Kleinkinderen
|
09 Januari 2009 | 14:37:05
|
Hoe laat je een grootmoeder smelten.
Buiten is het bitterkoud, het is vrijdag en ik moet weer bodschappen doen. Mam gaat niet mee, die vindt het te koud en te glad.
Bel mijn schone dochter, en die wil graag mee.
Gezellig met zijn drietjes doen we boodschappen. Ik wil ook nog even naar Zeeman, omdat het verstandiger is mijn kleinzoon daar niet zelf rond te laten struinen, mag ie bij oma, mij dus, in de kar. Hij krijgt omdat ie zo lief is en stoffen muisje aan een sleutelhanger. Zijn mam loopt haar inkopen te verzamelen en wij lopen speurend door de nauwe paden naar van alles en nog wat.
Kleinzoon kwekt honderduit, opeens kijkt hij mij zeer bedachtsaam aan met zijn grote ronde ogen en zegt : "Oma wat heb jij mooie ogen" Ik was sprakeloos, compleet gesmolten. Van twee kanten hoorde ik als uit een mond. "och wat lief". Twee zeer jonge frisse dames van Zeeman hadden hem ook gehoord.
Terwijl ik dit schrijf staan de tranen van ontroering in mijn ogen. Wat is dat lang geleden dat iemand dat tegen me zei. Meestal hoor ik wat ben je dik en dat is ook zo, maar hij zag opeens oma's mooie bruine ogen. |
|
|
|
fijne dagen, lieve kinderen en een gelukkig moesje
Feestdagen | Gewoon lekker
|
28 December 2008 | 11:43:02
|
Wat heb ik genoten van de Kerstdagen .
De eerste was voor mam en mij. Wat voel ik me toch altijd dankbaar als ik tegenover haar zit en dat lieve oude koppie zie stralen, als ze zegt: "Oh, wat gezellig he." En het idee dat ze mij en mijn broer nog een plezier kan doen en ons kan trakteren op een gezellig etentje. Ze kan steeds minder aan en ze is ook veel gauwer moe, maar voor een eigen gezet potje koffie en wat lekkers draait ze nog altijd d'r hand niet om. "En", zegt ze: "het eten doet de kok, en nog lekker ook", en daarbij vonken haar oogjes ondeugend. Mijn mam.
En tweede kerstdag was voor mij en mijn kinderen en kleinkinderen, door die rot voet had ik het net helemaal zoals ik me dat voorgesteld had, maar de twee handig handjes van mijn lieve grote dochter hadden me al gauw uit de brand geholpen, en toen was het alleen nog maar genieten. Zoonlief kwam ook met zijn gezinnetje. Wat is dat toch een rijk gevoel als die kleinkinderen zo heerlijk met elkaar spelen. Ook de hondjes waren allerliefst, mijn grote lobbes en die kleine spring-in-het-veld pup van mijn dochter, konden het goed met elkaar vinden. Mijn gefabrutsel uit de keuken viel ook in de smaak, wat kunnen die grote kerels toch lekker schransen. Alleen al een lust om naar te kijken, trouwens de dames konden er ook mee weg.
Zaterdag kwam mam nog even koffie drinken met de hele kluit ook al was ze niet helemaal fit. En toen ging iedereen zijns weegs. Mam naar huis. Dochter met gezin naar vader. Zoon met vrouw en kind naar huis voor het rustuurtje van moeder en kind, voordat ook zij naar Pappa gingen.
En ik, ik geniet na van die gezellige dagen en ontzie die nare pestpoot een beetje, want dat is wel nodig,
Lieve lieve kinderen dank je wel voor die fijne dagen hoop dat ze volgend jar net zo zullen zijn en dan met twee meer, die ene die we al zo lang missen en die lieve kleine onbekende. |
|
|
|
Willen en niet kunnen
Persoonlijk | de pest in
|
13 December 2008 | 18:05:15
|
Zo graag willen en niet kunnen, dat is klote.
Opgescheept met een ontsteking aan een enkelkapsel, zit ik opgesloten in een wereld van willen, maar niet kunnen. Iets wat als je alleen bent eigenlijk niet kan. Ik moet bewegen omdat dat de genezing bevorderd. Om te kunnen bewegen slik ik nu dan ook gemeen zware pijnstiller, want op staan doet gemeen pijn, zelfs met die heftige pijnstillers. Maar ik MOET, opstaan,of ik wil of niet. Ik moet immers af en toe naar de wc, drinken of eten, mijn hond de tuin in laten, de telefoon op de oplader te zetten. Goed ik probeer zoveel mogelijk te combineren, zoals naar de wc gaan drinken en eten pakken de hond, etc. En dat doet pijn.
Ik moet de vaatwasser inpakken en dingen opruimen er bestaan echt geen kaboutertjes en dat doet pijn. Ik moet mijn eten koken, al eet ik soms de blikjes groente gewoon koud(vind ik echt wel lekker), maar rauw vlees en rauwe eieren dat krijg ik niet naar binnen. dus dat doet pijn. Ik word daar gewoon een beetje moe en verdrietig van, en er is niemand die even een arm om je schouder legt, of je even troost. En als er iemand bij je komt wil je vooral flink zijn want iedereen heeft een hekel aan zeurpieten.
Dan leer je wat alleen zijn inhoudt. Maar vooral wat het met je doet als je afhankelijk bent van anderen. Het MOETEN vragen om dingen die je anders zelf zonder nadenken doet.
Je wordt tot LAST. Je vraagt de kostbare tijd van anderen, of dat nou je kinderen zijn of vreemden. Je moet worden INGEPLAND. Logisch want iedereen heeft zo zijn eigen ritme en dagelijkse besonges. Jij komt daar dan bij. En iedere keer moet je vragen, en hoe meer je vraagt hoe lastiger je je zelf gaat vinden. Je gaat wegen zoeken om erachter te komen of er iemand toevallig die kant uitgaat, zodat ze dan misschien wat voor je mee willen nemen. Lukt dat dan niet heb je pech en doe je zonder.
Voor jezelf is dat ook aanpassen,want als jij iets uit de winkel nodig hebt, schiet je je jas aan en gaat. En als je wat vergeten hebt, ach dan ga je later weer even. NU KAN DAT DUS NIET. Dus vergeet je iets dan is het er gewoon niet, niet erg hoor, maar toch.
En zo is er erg veel waar je tegen aanloopt. Je gaat je steeds vaker verontschuldigen, en je voelt je eigenlijk doodongelukkig.
Ga maar eens zitten met je been omhoog en bedenk je dat je alleen bent en dat je iemand uit zijn huis moet halen of werk om iets te kunnen krijgen wat je zelf niet kunt, bijvoorbeeld medicijnen, of je drinken is op en je heb water nodig voor je pillen en opstaan doet zo walgelijk veel pijn, dat je liever nog even wacht totdat er meer is wat je wilt doen. Probeer het eens uit, en bedenk dan dat die situatie meer dan een week duurt. Misschien dat iemand dan begrijpt wat ik nu voel.
Oh ik word lief geholpen en er zijn best een paar mensen die er zijn, maar ook die schatten weten niet echt wat ik o dit moment leren moet.
Het je neer leggen bij dat je niet kunt ok al wil je nog zo graag, en dat aanvaarden.
|
|
|
|
Mijn Sinterklaasavond
Persoonlijk | Niet zo erg lekker
|
05 December 2008 | 22:16:17
|
Het is vijf december, in de meeste huiskamers vind je de resten van het sinterklaasfeest. Over enthousiaste kinderen, al of niet gewenste cadeautjes en een hoop gezelligheid.
Bij mij staat de TV aan, nu zit ik ven na een pijnlijke gang achter mijn laptopje en voel me zielig. Dat is meestal niet mijn aard, maar na een week vette pijn en gedwongen thuis zijn zit de emmer overvol. In mijn huis zie je een enorme puinzooi blad dat door de voordeur naar binnen is gewaaid en gelopen door de hond ligt nu ook in de kamer, net als het zand en andere troep, ik kan op dit moment niks opruimen, strompel met een stok en heel veel pijn van de bank naar de wc voor de dingen ie toch gedaan moeten worden en de keuken om iets te eten te prutsen.
Als ik een tijdje gestaan heb is de ergste pijn in mijn enkel wel minder, maar als ik te lang sta is het later weer erger. Slapen doe ik ook weer beneden omdat als ik in bed lig de pijn als ik weer moet lopen haast niet te harden is. De pijnstillers van de dokter doen weinig tot niets en het oprekken van die pezen in mijn enkel is een masochistisch gebeuren van de hoogste orde.
Mijn sinterklaasfeest : pijnlijk saai en verdrietig, en zeer ongezellig. En dat bekertje chocolademelk met drie scheppen suiker kon daar ook al niks aan vranderen. |
|
|
|
In dit geval kind
Kinderen | moeders
|
23 November 2008 | 14:29:03
|
IK HOUD VAN HEM !!!!!!!!
Dat staat dan ook niet ter discussie, MAAR:
Op dit moment kan ik hem wel wurgen. Ik voel me boos, teleurgesteld en ik schaam me voor hem.
Hoe kun je nu zo ongelooflijk stom doen en dan ook nog eens zo bot.
Ik was al zo naar van dat gesoebat van dat zwangere schone dochtertje van me, dat ie nou eens wat ging doen: opruimen, inpakken, uitelkaar halen, weggooien en wat er al zo moet gebeuren ter voorbereiding van een verhuizing over een afstand van ca 250 km.
Oh dat deed ie morgen wel of later, hij had tijd zat, en bovendien hij had ervaring dit werd de 9e verhuizing. Ik heb het de afgelopen dagen honderde malen gehoord.
En vervolgens hing hij weer achter zijn computer, bezig met zijn fictieve leven, het bouwen van een leefgemeenschap, wereld, stad, of dorp. Ik begrijp geen snars van dat soort spelletjes. Als je hem wat vraagt hoort hij je niet, of is het steevast: ja dat doe ik zo, even nog dit. En vervolgens blijft het liggen. Spelletje gaat voor. Alles wordt vergeten, de vaatwasser wordt niet leeggepakt of aangezet, de verwarming niet uitgedaan, het eten niet voorbereid als zij heeft gewerkt. Alles wat wordt vraagt valt in een diepe put van uitstellen of vergeten.
Hij gaat door tot diep in de acht en als ik zeg diep dan is het echt diep in de nacht.
De andere dag is ie niet zo erg lekker en heeft ie last van zijn hoofd. (Gut hoe kan dat nou)
Als je hem er op wijst dat ie roofbouw pleegt op zijn lichaam en geest, dan zeur je, of heb je altijd kritiek, hij had immers een virale hersenvliesontsteking gehad in juli, hij was nog lang niet 100% hersteld, daar kwam het van en dan alle zorgen die hij allemaal heeft, dat was de oorzaak van zijn situatie.
Zwaar teleurgesteld doet zijn meisje dan maar weer de dingen die hij heeft laten liggen, ik heb dit nu al zo vaak meegemaakt, ze klaagt zelden, maar soms lucht ze haar hart en af en toe heb ik dan eens een gesprek met hem, Ja hij doet fout, en ja hij weet dat het anders moet, en ja hij houdt zoveel van haar, en wil haar niet verliezen, dan het gaat eventjes goed, en wordt er een paar dagen minimaal iets gedaan, maar al gauw is zijn computer weer nummer 1.
En nu heeft de sukkel door zijn stomme gedrag een fijne vriend behoorlijk gekwetst, zjn vader voor joker gezet, maar vooral zijn meisje teleurgesteld. Niks was klaar toen de hulptroepen om te verhuizen kwamen, dat wat gedaan was had zij gedaan, zonnebank en bed uit elkaar gehaald, dozen gevuld en naar beneden gebracht, noem maar op. De verhuis vrienden konden en mochten zelf gaan trekken, uit elkaar nemen inpakken en inladen, in het donker kwamen ze pas bij het nieuwe huis en daar vielen zeer terecht enkele boze woorden tegen zoonlief waarna die goede vriend, diep teleurgesteld verdween. Helaas werd mijn schone docher ook angevallen en dat is pertinent onterecht, het enige wat haar veweten kan worden is dat ze te veel van mijn zoon pikt, maar i dit geval heeft ze constant gevraagd en gewaarschuwd en heel veel zelf gedaan.
Maar goed hij heeft het nu eindelijk voor elkaar, ze vertrouwt hem niet meer, hij wil dit nog maken en dat nog doen, maar zij zegt ik geloof het pas als ik het zie en ik doe het nu zo en wat hij wil tja dat zien we wel, maar hij heeft al zoveel beloofd wat niet gebeurde, wat ie nu belooft en zegt te zullen doen gebeurt toch niet.
Je mag niks tegen hem zeggen, je kan niks tegen hem zeggen, hij ziet alles als kritiek,en dat ie het weer niet goed doet en dat je hem maar moet nemen zoals hij is, want hij is goed zoals hij is en anders blijf je maar weg.
Dat hij met zijn houding anderen kwetst, en zeer doet boeit hem niet.
Hij gedraagt zich als een verslaafde. Ik maak me ernstig zorgen om hem. Om zijn relatie, die echt dreigt stuk te lopen. Om zijn zoontje en dat kleintje wat gaat komen, maar het meest nog om hem.
Hij heeft hulp nodig en snel ook. Hij is nu 32 jaar en gedraagt zich als een dwars eigenwijs schooljochie, in plaats van als een volwassen partner en vader.
Nee zoon ik houd van je, maar ik weiger je te nemen zoals je nu bent. Dan ben je maar kwaad op me, maar dit kan NIET
|
|
|
|
Waarom? Nog altijd!
Persoonlijk | Deze tijd van het jaar
|
12 November 2008 | 23:18:39
|
Wanneer verdwijnt dat gevoel.
Waarom doet het nog altijd zeer.
Deze maand is voor mij niet de leukste, het is een maand vol herinneringen. En niet de leukste.
Mijn lieve pap stierf in deze maand, Oh het is al 25 jaar, maar ik mis hem nog altijd, nooit hoor ik meer zijn bijnaampjes voor mij en soms zou ik zijn stem nog wel eens willen horen, of hem om raad willen vragen, is dat raar na al die jaren?
In deze maand kreeg ik verkering zo noemde je dat en ik heb me in deze maand verloofd en ik ben in deze maand gescheiden. Scheiden dat heb ik nooit gewild, en toch ik ben gescheiden. En ondanks dat ik mijn leven weer heb opgepakt en eigenlijk best gelukkig ben met wie ik ben en hoe ik leef, toch heb ik het moeilijk op die dagen, en doet het nog altijd zeer. mag dat wel?
We gingen altijd uit eten en ik kreeg altijd een bloemetje, voor mij betekende dat heel veel, het vieren van die dagen, omdat mijn partner zo veel voor mij betekende en ik die dagen toch iets speciaals vond hebben. Misschien ook wel omdat mijn vader, mijn moeder op hun dagen ook altijd een bloemetje gaf en ik dat zo geweldig vond.
Dit jaar pas ik op de 15e op mijn kleinzoon, want mijn zoon en zijn vriendin gaan op die dag met mijn ex man en zijn vriendin chinezen.
Ik weet het, het is al lang niet meer "onze dag", maar toch.........ja het doet toch zeer.
En dan is er nog de 19e de dag dat een rechter mijn huwelijk ontbond.
Nee november is niet mijn maand.
|
|
|
|
|
|
